Żywy Różaniec

Najbardziej podstawowym określeniem wspólnot Żywego Różańca, działającego również w naszej parafii, są początkowe słowa Statutu zatwierdzonego przez Konferencję Episkopatu Polski: „Żywy Różaniec jest wspólnotą osób, które w duchu odpowiedzialności za Kościół i świat i w wielkiej prostocie otaczają modlitewną opieką tych, którzy najbardziej jej potrzebują i są wskazani zwłaszcza w Papieskich Intencjach Apostolstwa Modlitwy.”

Wspólnota
Formalne powstanie obecnie istniejącej wspólnoty odnosi się do roku 1996, kiedy to koniecznym była głęboka restrukturyzacja struktur istniejących w dawniejszych latach. Zrazu powstały 4 Róże, po kilku latach powołano trzy kolejne. Od tamtego czasu do obecnej chwili w naszej parafii mamy ……… Róże liczące łącznie ……… osób.

Kościół
Święty świętością Chrystusa i grzeszny zarazem jest wskutek ludzkiej ułomności – liczne traktaty i zwykłe opracowania poświęcono temu zagadnieniu. Nasza wspólnota, świadoma odpowiedzialności za liczne dary łaski, chce dążyć do świętości własnej i przyczyniać się do świętości całego Kościoła (od parafialnego poczynając), i świata całego, bowiem „nowe tysiąclecie otwiera się przed Kościołem niczym rozległy ocean, na który mamy wypłynąć, licząc na pomoc Chrystusa. Syn Boży, który z miłości do człowieka przyszedł na świat dwa tysiące lat temu, także dzisiaj prowadzi swoje dzieło: musimy mieć przenikliwy wzrok, aby je dostrzec, a nade wszystko wielkie serce, abyśmy sami stawali się jego narzędziami” – wyczekiwanego z nadzieją Królestwa Prawdy, Miłości, Sprawiedliwości i Pokoju.

Prostota
W pismach św. Franciszka z Asyżu zachowało się „Pozdrowienie cnót” – tekst o tyle krótki, co i bardzo ciekawy, bowiem Franciszek wykazując się duchem rycerskim (tu w kontekście bycia trubadurem, czyli śpiewakiem śpiewającym z rozmiłowaniem pieśni wobec swojej wybranki) pozdrawia i wychwala liczne cnoty, pośród których znajduje się również prostota. Ona zawsze, w czasach odległych oraz w naszej teraźniejszości, lekko traktowana była; nie tylko zresztą ona… Choć nie jest to łatwym zadaniem, postanawiamy w prostocie służyć Chrystusowi i Jego Najświętszej Matce na wzór św. Franciszka oraz naszych patronów, którzy opiekują się swoimi Różami Żywego Różańca.

Modlitwa i świadectwo życia
I tu wreszcie dochodzimy do sedna naszej obecności we wspólnocie parafialnej: modlitwa różańcowa jest wielkim zobowiązaniem wewnętrznym oraz zewnętrznym katolika.
W pierwszym aspekcie należy zadbać o to, aby ten sposób modlitwy prowadził ku wyciszającej kontemplacji, bowiem bez niej „różaniec upodabnia się do ciała bez duszy i zachodzi niebezpieczeństwo, że odmawianie stanie się bezmyślnym powtarzaniem formuł, oraz że będzie w sprzeczności z upomnieniem Chrystusa, który powiedział: Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Różaniec bowiem z natury swej wymaga odmawiania w rytmie spokojnej modlitwy i powolnej refleksji, by przez to modlący się łatwiej oddał się kontemplacji tajemnic życia Chrystusa, rozważanych jakby sercem Maryi, która ze wszystkich była najbliższa Panu, i by otwarte zostały niezgłębione tych tajemnic bogactwa”.
Natomiast wymiar zewnętrzny modlitwy różańcowej wiąże się z takim postępowaniem człowieka modlącego się, aby człowiek ten „rozważając etapy życia Jezusa, pojął w Nim również «prawdę o człowieku». (…) Idąc drogą Chrystusa wierzący staje przed obrazem człowieka prawdziwego. Kontemplując Jego narodziny uczy się sakralnego charakteru życia, patrząc na dom w Nazarecie poznaje pierwotną prawdę o rodzinie według planu Bożego, słuchając Nauczyciela w tajemnicach życia publicznego czerpie światło, by wejść do Królestwa Bożego, a idąc drogą na Kalwarię uczy się znaczenia zbawczego cierpienia. Wreszcie kontemplując Chrystusa i Jego Matkę w chwale, widzi cel, do którego każdy z nas jest wezwany, jeśli pozwoli się uzdrowić i przemienić przez Ducha Świętego. (…) Równocześnie staje się czymś naturalnym przynosić na to spotkanie ze świętym człowieczeństwem Odkupiciela tak liczne problemy, lęki, trudy i projekty, które cechują nasze życie. Zrzuć swą troskę na Pana, a On cię podtrzyma. Medytować z różańcem znaczy powierzać nasze troski miłosiernemu Sercu Chrystusa i Sercu Jego Matki”.

Zapraszamy serdecznie na codzienne nabożeństwa różańcowe o godz. 17.45 (prowadzone przez osoby pochodzące z poszczególnych Róż a także innych ruchów i stowarzyszeń działających w naszej parafii), a szczególnie na nabożeństwo w pierwsze soboty miesiąca, kiedy to o 8.30 dokonujemy wymiany tajemnic, o 9.00 uczestniczymy w Mszy świętej a po jej zakończeniu kontynuujemy nasze spotkanie przed Najświętszym Sakramentem odmawiając wspólnie cząstkę Różańca świętego na sposób fatimski. opiekunem grupy jest o. Konrad Abramowicz OFM

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
64 0.38157486915588